Kendini seversen herkes seni sever!

Hayatınız da en etkilendiğiniz kitap nedir? Benim Böğürtlen Kışı kitabı, hayatımda okuduğum en iyi kitap zaten ondan sonra da çok okumadım. Yine kitap okudum ama okumadım…

Bir anne ve evladın hikayesini anlatıyor. Bir anne çocuğu için gece gündüz çalışırken çocuğu bir anda kaçırılıyor ve annesi yıllarca oğlunu arıyor fakat bulamıyor.

Anne ve oğlunun evde gizli bir köşesi var, annesi bir gün oğlum gelir diye oraya bir mektup yazıyor ve bırakıyor. Aradan yıllar geçiyor oğlu eve geliyor ve o mektubu buluyor. O mektubu okurken hissettiğim duyguları tarif edemem. Bir kadın, anne yıllarca çocuğunun hasreti ile ömrünü geçiriyor. Ama annesi ölmüş olsa bile kavuşuyorlar.

Bu kavuşmayı sağlayan ise araştırmacı gazeteci bir kadın.

Kadın yıllarca bu dosya hakkında çalışıyor ve işin sonunda çözülüyor her şey.

Şuaraya bağlamak istiyorum bunu.

İnsanlar ile fiziken ayrılabiliriz fakat ruhen hep beraberiz. Bana bu kitabı rahmetli abim almıştı. Çok istemiştim ve almıştı. Ama şuan kitap nerde diye sorarsanız cevap veremem…

Üniversite yıllarımda yanımda götürmüştüm ve yok oldu. Cesaret edip tekrar o kitabı almadım, alamadım. İçimize yerleşen bu duygular bizi etkisi altına alıyor. Bakıldığında sadece bir kitap ve o kitaba anlam yükleyen bizleriz.

Hayatımızı daha düz yaşamak yerine her köşesine her anına bir anlam yüklüyoruz. Bunlar aslında bizi yoran şeyler. Keşke tek düze yaşamayı öğrenseydik. Ailelerimiz bizlere sevgiyi o kadar aşılamış ki utanmasak tuttuğumuz kaleme bile anlam yükleyeceğiz.

Aslında yaşamak bu kadar zor değil, dümdüz yaşa mesela. Ama olmaz illa bi anlam yüklememiz lazım her şeye yoksa yaşayamayız.

Uzun lafın kısası nedir biliyomusunuz,

Minimal yaşam…

Sadece eşyalar ile değil, kendimize yüklemiş olduğumuz o çığ gibi duygulardan arınmak.

Mesela bir insanın en temel hissettiği şeyler nedir?

Sevmek
Gülümsemek
Öfkelenmek
Mutlu olmak
Üzülmek

Bu hisseleri olduğu gibi yaşasak olmaz mı? Üzüldüğünde en ince detayına kadar düşünmesen mesela anlık üzülsen ve geçse ya da mutlu olduğunda anlık mutlu olup hayatın akışına devam etsen?

Düşünsenize temel duygular ile yaşamayı… Hafifler insan, sürekli ince ince düşünmez.

Kendimize şeyi de aşılamamız lazım “olacağı varmış oldu”, “olmuşla ölmüşe çare yok” ne kadar doğru şeyler aslında değil mi. Hayatımızın gerçeği değil mi ölüm? Ölen birinin ardından yıllarca yas tutmak neden var? Evet yaşadı, bizlere bir şeyler kattı ve bu dünyadan göçtü. Şuan yazarken bile bunun hafifliği beni rahatlattı. Her şeyin farkında olup hiçbir şeyin farkında değilmişiz gibi yaşamaktan vazgeçilmeli.

Kendinizi ve çevrenizdeki insanları bu karmakarışık duygular ile yormaktan vazgeçin.

Herkes bir birey ve herkesin kendi yolu var.

Benim yolumdan bahsedeyim biraz, ben gerçekten kendimi dengesiz ne yapacağı belli olmayan bir kadın olarak tamamlıyorum. Bazen kendimle dalga geçiyorum. Çünkü anım anımı tutmaz. Bir anda çok mutluyken bir anda dünyanın en umursamaz insanı olabiliyorum. Bu gerçekten yorucu bir şey. Yeteri kadar sorun varken bir de kendi psikolojimle savaşmak beni yoruyor. Ama şu ana baktığımda kendimle olan savaşım bitmek üzere ve bu savaşın galibi ben olacağım. Duygularımı düşüncelerimi artık kendime göre seçiyorum.

Geçen ki yazımda da bahsetmiştim ya biraz kendimizden başka kimsemiz yok. Onun için en çok kendimizi sevip kendimize değer vermeliyiz.

Burcu Biricik’in bir videosunu izledim, “her sabah uyandığımda aynada kendimi sevdiğimi her şeyin üstesinden gelebileceğimin farkındayım, aferin kızım sen yaparsın “ diyerek kendisini motive ediyormuş ve şunu ekliyor sonuna “ gerçekten bu bana iyi geliyor” kendi değerimizin neden farkında olmayalım? Neden kendimiz için savaşmayalım? Neden hep birilerinin bizi sevmesini bekleyelim?

Kendini seversen herkes seni sever!