Defne

İnsan olmakla başlamıştır uygarlık, insan olarak yaşamakla yol almıştır.
Farklı olanı görerek, farklılıklara saygı duyarak insan olmuştur insan.
Kaşını gözünü, rengini, dilini ayırmadan kimsenin,
Herkesi insan gibi görerek insanlığı korumuştur.
Kimsenin gözünün çekikliğine,
Renginin karalığına,
Dilinin garipliğine,
Dininin uzaklığına bakmadan,
Herkese selam vererek,
Dirliğini kendisine benzemeyen ile paylaşarak,
Diğer insanlar ile birlikte uygarlığı yaratmıştır.
Aynı olanlar benzeyenler kuramamıştır uygarlığı,
Benzerlik isteyenler yanaşamamıştır bile,
İnsan olmak farklı olanlarla bir olmayı,
Farklı olanlarla yaşamı paylaşmayı gerektirmektedir,
Uygar olmakta insan olmayı.

Yeryüzünün uygar kentleri sayısız farklılığın bir aradalığıyla
Saygıyı sevgiyi paylaşımın temele koyarak kurulmuş,
Farklılıkların birliğini birlikte yaşamayı gelecek kuşaklara aktararak yaşamışlar ve yücelmişlerdir.
Geçmişin binlerce yıllık deneyimlerini birikimini hammadde olarak kullanmış birbirlerinin bilgisini görgüsünü harmanlayarak yüksek kültürler üretmişlerdir.
Uygarlık yüksek nitelikli somut yaşam kadar binlerce yıl sonrasına kalacak kültürünü geleneğini de yaratmıştır.

Sayısız efsane antik uygar kentlerden modern çağlara taşınmış bir olmanın yüce olmanın güçlü olmanın gereklerini aktarmışlardır binlerce yıl sonrasına

Zeus’un oğlu ışık Tanrısı Apollon, ırmak kenarında genç ve güzel bir kız görür.
Bu eşşiz güzelin adı Defne’dir.
Apollo’nun içinde arzular uyandırır onunla konuşmak ister fakat Defne ışık Tanrısının içinden geçenleri anlamıştır.
Kaçmaya başlar o kaçar, Apollon kovalar.
Çapkın Tanrı bir taraftan kaçma seni seviyorum diye bağırır.
Defne ise Tanrılarla sevişen kadınların başlarına neler geldiğini bildiği için korkuya kapılır ve kaçmaya devam eder.
Apollona gelince bu güzel kadını mutlaka yakalamak ister.
Aralarındaki mesafe gittikçe kısalır ve bir an gelir ki Defne, Apollo’nun sıcak nefesini saçlarının arasında duyar.
Artık kurtuluş olanağı kalmadığını anlayan Defne birden durur ve ayağı ile toprağı kazarak şöyle bağırır.

– ‘’ Ey toprak Ana beni ört beni sakla beni koru ‘’

Bu içten yalvarış üzerine Defne organlarının ağırlaştığını odunlaştığını hisseder.
Olgun göğsünü gri bir kabuk kaplar,
Kokulu saçları yapraklara dönüşür,
Kolları dallar halinde uzar,
Körpe ayakları kök olup toprağın derinliklerine dalar,
Bir Defne ağacı oluverir.

Bu manzara karşısında şaşıran Apollon,
Defne’nin ağaç oluşunu hayret ve üzüntüyle seyreder
Sonrada sarılır ve sert kabukları altında hala çarpmakta olan kalbinin sesini duyar ve şöyle seslenir.

– ‘’ Defne bundan sonra sen Apollo’nun kutsal ağacı olacaksın,
O solmayan ve dökülmeyen yaprakların başımın çelengi olacak.
Değerli kahramanlar savaşlarda zafere ulaşanlar hep senin yapraklarınla alınlarını süsleyecekler. Şarkılarda şiirlerde adımız yanyana geçecek .
Bu tatlı sözler üzerine Defne dallarını eğerek Apollon’u saygı ile selamlar.

Antakya da en çok anlatılan efsanedir bu Apollon ile Defne’nin öyküsü.
Antakya da geçer bu heyecanlı serüven.
Ancak Antakya’nın kendisi başlı başına efsanedir serüvendir heyecandır.
Kocaman insanların, inançların, saygının kardeşliğin, barışın öyküsüdür Antakya’nın tarihi

Kazara Belediye başkanlığı yaptığı ilçenin barışçıl tarihini bilmeyen,
İnsanları İnsanlığa çağıran mistik yapısından bihaber,
Hatay / Defne Belediye başkanının anlayacağı bir şey değil,
Uygar olmak ve İnsan Kalmak…

Defne halkının yası bitsin,
Acılarımızın kırkı çıkşın,
İnançların, saygının, kardeşliğin, barışın öyküsü Antakya da
Uygar olmak ve insan kalmak ile ilgili iki çift sözümüz olacak
Defne Belediye Başkanı İbrahim Güzel kardeşimize.
İbrahim Güzel kardeşimizin şimdilik kendisine,
Konteyner evinde iyi istirahatler diliyor
‘’ Bir Çadır Göndermediniz ‘’ sözlerini de
Asla unutulmayacaklar defterimizin
Baş sayfasına yazdığımızı bilmesini istiyoruz.

Kocaeli’nden Defne’ye Yardıma Koşan Tüm Gönüllüler Adına